Flavius Leo

Leo II werd geboren rond het jaar 467 in het Oost-Romeinse Rijk. Hij was de kleinzoon van keizer Leo I en de zoon van Zeno, die later zal regeren.

Tijdens de regering van Leo I speelde de Isaurische generaal Zeno een steeds grotere rol in de Byzantijnse politiek. Veel inwoners van Constantinopel wantrouwden echter de Isauriërs, die zij als ruwe buitenlanders zagen.

Leo I wilde daarom een stabiele opvolging verzekeren zonder alle macht direct aan Zeno over te dragen. Zijn jonge kleinzoon Leo II werd daardoor een belangrijke politieke figuur.

In 473 benoemde Leo I zijn kleinzoon tot caesar (junior-keizer). Kort daarna werd Leo II verheven tot augustus, wat hem officieel medeheerser maakte. Dit was bijzonder omdat Leo II nog maar een klein kind was — waarschijnlijk ongeveer zes jaar oud.

Door zijn benoeming probeerde Leo I de dynastieke opvolging veilig te stellen, de positie van zijn familie te versterken en tegelijkertijd de macht van Zeno politiek beter acceptabel te maken.

Toen Leo I in januari 474 stierf, werd Leo II officieel alleenheerser van het Oost-Romeinse Rijk. Omdat hij nog een kind was, kon hij uiteraard niet zelfstandig regeren. De werkelijke macht lag bij zijn vader Zeno en hoge hofbeambten.

Om de overgang stabieler te maken benoemde Leo II kort daarna zijn vader Zeno tot medekeizer. Hierdoor ontstond een gezamenlijke regering van vader en zoon.

De regering van Leo II duurde slechts enkele maanden. Later in 474 stierf hij plotseling, waarschijnlijk op zevenjarige leeftijd. De precieze doodsoorzaak is onbekend.

Sommige oude bronnen suggereerden vergiftiging of politieke intriges, mogelijk in verband met de impopulariteit van Zeno. Moderne historici denken echter dat Leo II waarschijnlijk aan een ziekte stierf, wat in de oudheid bij kinderen zeer gebruikelijk was.

Na zijn dood bleef Zeno alleenheerser van het Byzantijnse Rijk.